Strona osobista:Jakub Winiarski/Wywiady Jakuba Winiarskiego z pisarzami/Rozmowa z Dariuszem Adamowskim

< Strona osobista:Jakub Winiarski | Wywiady Jakuba Winiarskiego z pisarzami

Wymiana subtelnych, najbardziej intymnych doświadczeń

(Ze Dariuszem Adamowskim rozmawia Jakub Winiarski)

Jakub Winiarski: Dlaczego zostałeś buddystą, co załatwił ci ten akt konwersji?

Dariusz Adamowski: Ludzie potrzebują podpórek. Buddyzm jest jedną z nich. A co mi załatwiła konwersja? Poczucie sensu w życiu, poczucie albo raczej przeczucie bezpieczeństwa. Przy czym nie było tu mowy o konwersji. Nie byłem wcześniej silnie związany z żadną inną religią. Teraz zresztą też traktuję buddyzm jako jedną z form, jedną z dróg.

J.W.: Ale póki co nie przewidujesz chyba zejścia ze ścieżki bodhisattwy [śmiech]?

D.A.: Nie. Zdecydowanie nie.

J.W.: W „Adamowie”, tytułowym wierszu twojej debiutanckiej książki pada stwierdzenie: „Jesteśmy małym powojennym niewypałem. Upadliśmy, / jak to rodzina, pośrodku ziemi niczyjej i nie wzeszliśmy.” To jeden z niewielu wierszy, w których piszesz mniej bezosobowo, ale nie wiem, czy to prawdziwa czy zmyślona historia. Jeśli prawdziwa, to czy mógłbyś coś więcej opowiedzieć o losach tej rodziny?

Całość wywiadu dostępna na stronie www.literaturajestsexy.pl.